R A D I O – A L T E R N A T O R . C O M

photo by Paweł Kamiński (www.photoblog.com/PawKam)

Poniedziałkowe koncerty odbywające się w klubie Krakowska 180 miały za zadanie wprowadzić słuchacza w świat tradycji muzyki konkretnej (akuzmatycznej), zainicjowanej przez francuskiego kompozytora Pierre’a Schaeffera. Schaeffer miał wystąpić dwa lata temu w poprzedniej edycji Musica Electronica Nova, niestety jego przyjazd odwołano. Podczas tegorocznego festiwalu dwudniowy cykl Acusmonium był obszerną prezentacją tego gatunku muzyki współczesnej.

photo by Paweł Kamiński (www.photoblog.com/PawKam)

Materiał wyjściowy dla kompozytora zajmującego się muzyką konkretną to zarejestrowane dźwięki otoczenia, które następnie są poddawane różnorodnym technikom producenckim. W miarę rozwoju technologii, kilometry nagranych taśm zastąpiły gigabajty pamięci oraz rozbudowany system cyfrowej obróbki dźwięku. Niemniej idea pozostała nadal taka sama: dostrzec muzyczny potencjał w odgłosach otaczającego nas świata.

photo by Paweł Kamiński (www.photoblog.com/PawKam)

W 1974 roku François Bayle stworzył Acusmonium system 80 głośników o różnej wielkości i mocy, rozstawionych w różnych miejscach przestrzeni,  w której odbywały się koncerty. Chodziło o stworzenie sytuacji idealnej i czystej dla doświadczenia dźwięku. Podczas wykonań na Krakowskiej 180 oraz następnego dnia w Operze Wrocławskiej była okazja, żeby „zobaczyć na własne uszy” ten system nagłośnienia.

photo by Paweł Kamiński (www.photoblog.com/PawKam)

W prawie całkowicie wyciemnionej sali pierwszym utworem zaprezentowanym publiczności był Temazcal Javiera Alvareza. Głównym instrumentem organizującym brzmienie były podświetlone na zielono kastaniety. Ten ciekawy zabieg wizualizacji ruchów wykonawcy spisał się doskonale w ciemnym pomieszczeniu klubu. Podczas koncertu jeszcze kilkukrotnie wykorzystywano otaczające nas ciemności dla wzmocnienia efektu doświadczanej muzyki, jednak utwory Misa Tiniebla Guillaume’a Contré oraz Lacs Regis Renouarda Lariviére’a z pierwszej części programu nie wykorzystały w pełni tego potencjału.

photo by Paweł Kamiński (www.photoblog.com/PawKam)

Najciekawsze moim zdaniem wykonania to Expandata Lidii Zielińskiej na werbel i taśmę oraz Collapsed Pierre’a Jodlowskiego na saksofon sopranowy, perkusję i live electronic. Oba utwory cechowała wyraźna dynamika i dramaturgia. W Expandata pełna napięcia i zmian tempa gra na werblu, w Collapsed ocierające się o elementy free wirtuozowskie wykonanie sakosfonisty z perkusistą. Pierre Jodlowski po raz kolejny udowodnił, że nie bez przyczyny został zaproszony jako gość specjalny Musica Electronica Nova, a każdy jego kolejny utwór wnosi coś nowego i świeżego do festiwalowego repertuaru.